പാലക്കാടിന്റെ വെയിൽ എന്നത് വെറും ചൂടല്ല, ഒരു അനുഭവമാണ്. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് സൂര്യൻ വയലിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി നിൽക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയൊട്ടാകെ തീപ്പൊരി പടരുന്ന പോലെ തോന്നും. നെൽവയൽ മങ്ങിയ സ്വർണനിറത്തിൽ മിന്നി നിൽക്കും; കാറ്റ് പോലും മന്ദഗതിയിൽ ശ്വാസം എടുക്കുന്ന പോലെ. അത്തരമൊരു സമയത്ത് കൈകളിൽ വിയർപ്പ് തുളുമ്പി, കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം കുത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിന് തേടുന്നത് ഒറ്റത്തവണത്തേക്കെങ്കിലും ഒരു ശാന്തതയാണ്.
ആ ശാന്തതയ്ക്ക് രൂപം നൽകിയിരുന്നത് നൊങ്കായിരുന്നു. പനമരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ആ സുതാര്യ മൃദുത്വം കൈയിൽ തൊട്ടപ്പോൾ തന്നെ ചൂട് ഒന്ന് പിന്മാറിയതായി തോന്നും. ആദ്യ കടിയോടെ നാവിൽ പടരുന്ന തണുത്ത മധുരം, കനത്ത വെയിലിനെ പോലും മറക്കാൻ ഇടയാക്കും. അത് വെറും ദാഹശമനമല്ല; ചൂടിന്റെ ക്രൂരതയ്ക്കെതിരെ ഒരു പ്രകൃതിദത്ത മറുപടിയായിരുന്നു.
വയലിന്റെ നടുവിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ കാലിനടിയിൽ പൊള്ളുന്ന മണൽ, മുകളിലൂടെ കണ്ണടപ്പിക്കാത്ത സൂര്യൻ, ദൂരത്ത് പനമരങ്ങൾ നിശ്ചലമായി കാവലിരിക്കുമ്പോൾ, ആ മരങ്ങളിൽ നിന്നിറങ്ങിയ നൊങ്ക് ഒരു ആശ്വാസമാവും. കൈകളിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ തന്നെ തണുപ്പ് വിരലുകളിൽ പതിയും; കഴിച്ചപ്പോൾ ശരീരത്തിലാകെ ഒരു ലാളിത്യവിസ്താരം പടരും. വെയിലിന്റെ കാഠിന്യം അങ്ങനെ ഒന്നു മങ്ങിപ്പോകും.
നൊങ്കിന്റെ രുചിയിൽ ഒരു നൈർമ്മല്യമുണ്ട്. അത് കൃത്രിമ മധുരത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കല്ല; മറിച്ച് മൃദുവായ പ്രകൃതിയുടെ സ്പർശം. ചൂടിൽ തളർന്ന ശരീരത്തിന് ഒരു ശാന്ത സ്വരംപോലെ അത് ഉള്ളിൽ നിറയും. വിയർപ്പിന്റെ ഉപ്പും സൂര്യന്റെ ചൂടും ഒത്തു ചേർന്ന ദിനത്തിൽ, നൊങ്ക് നൽകുന്നത് സമത്വമാണ്.
പാലക്കാടിന്റെ വെയിലും വയലിന്റെ വിശാലതയും സൂര്യന്റെ തീക്ഷ്ണതയും എല്ലാം ചേർന്ന ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക്, നൊങ്ക് വെറും പഴമല്ല. അത് ചൂടിനുള്ളൊരു പ്രതിവിധി, ഓർമ്മകളിൽ പതിഞ്ഞൊരു തണുത്ത ദൃശ്യം, ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ഒരുപോലെ ആശ്വാസം പകരുന്ന പ്രകൃതിയുടെ ലളിതമായ അനുഗ്രഹം.